صدای معلم سایت اخبار آموزش و پروش معلمان فرهنگیان

" به رفتارهای چرک آمیز عادت کرده ایم ؛ ما به بی قاعدگی در یک نظام اجتماعی بیشتر خو گرفته ایم تا انجام رفتار مناسب و خوشایند "

یک شب دورهمی خبرنگاران آموزش و پرورش را هم زیادی دیدیم ؟!

مینو امامی/ همکار صدای معلم

روز خبرنگار و آموزش و پرورش و صدای معلم

مقدمه
کلاس اولی ها در دوره ابتدایی از سر و کول معلم بالا می روند. تا می خواهی پاسخ یکی را با صبر و حوصله و دقت بدهی ، نفر دوم می آید . بعد همین طور نفرات بعدی . فقط دو سه نفر بر روی صندلی می نشینند و مابقی سر پایند. تذکر معلم با نواختن آهنگ ناخوشایند خودکار و گاه خط کش بر روی میز نیز دانش آموزان را بر روی صندلی خود نمی نشاند و آنان همچنان بی نظم اند؟ اما چرا ؟ آنان چون کودک هستند به جز حرکت در کلاس نمی توانند خود را نشان دهند یا چنین تصور می کنند اما دانش آموزان پایه های بالاتر از ابزارها و رفتارهای روانشناسانه یا اجتماعی دیگری برای خود نشانی عمل می نمایند چون زدن لبخندی ملیح برای معلم خود یا خوب درس خواندن ،
دیده شدن ، مطرح شدن ، حسادت و..... این ها رفتارهای ذاتی است که افراد با حرکات ظاهری خود قصد رسیدن بدانها را دارند. سرشت آدمی به نحوی است که رفتار یا رفلکس او درارتباط با دیگران به سوی جذب شدن حرکت می کند . کودکان 5 تا 7 سال در کلاس درس آرام و قرار ندارند (در پیش دبستانی هم همین طور است) چون می خواهند دیده شوند، مورد توجه قرار بگیرند، تمجید شوند، تأیید شوند ، تشویق شوند و.....

من شخصا عقلم هم نمی رسید که روزی خطاب به وزیر انتقاد کنم یا خرده بگیرم چون مرتبتی دست نیافتنی داشتند یا حداقل در رژیم گذشته چنین بود و ما چنان فکر می کردیم ، ما این جسارت را در سایۀ همین سایت صدای معلم و مدیریت آن به دست آورده ایم


دردمندی معلمان
دل ما معلم ها از آموزش و پرورش خیلی پُر هست. عمر و جوانی خود را سپری ساخته ایم اما تاکنون شرایط مساعد زندگی و شغلی برایمان فراهم نشده است. خیلی ها با حداقل برخورداری از حقوق از این دنیا رخت بر بسته اند و هرگز روی آسایش را ندیده اند. از تحقیر اجتماعی شغل مان به ستوه آمده ایم. از نامکفی بودن سطح زندگی مان برای تأمین خوراک و پوشاک و رفاه اعضای خانواده و یا پذیرایی از خویشان خود در زیر چرخ های ناعادلانه اقتصاد له گشته ایم. امروز دیگر دانش آموز نیز ما را باور ندارد،اعتماد او نیز همانند اعتماد جامعه از ما سلب گردیده است. دیگر جوانان برای پیوستن به دانشگاه فرهنگیان سرو دست نمی شکنند چون تردیدهایی دارند ، به جای پیش به سوی سعادت و رضایت مندی ، روز به روز سیر قهقرایی می پیمائیم و متأسفانه ارزش و منزلت تعلیم و تربیت نیز با ما در باتلاق بی خردی فرو می رود.

در گذشته اگر ترک تحصیل دانش آموزان به دلیل عصبیت های فرهنگی یا جهل و بیسوادی و فقر بود امروز بر اساس دلزدگی متزایدی از سرنوشت علم و آموزش و موقعیت دانش آموز و معلم در جامعه نشأت می گیرد. فقط یک فاکتور مطلوب و خوشایند برای شغل معلمی در این جامعه باقی نمانده است و بدتر آن که نه یک مسئول پاسخگوی توانمند برایمان وجود دارد و نه حمایتی از سوی قانون. نه زیاد بودن تعدادمان دلیل بر توجه مسئول و قانون است و نه رسالت شغلی مان. برعکس برای به گوشه کشاندنمان گاه زیاد بودنمان را زیادی می بینند ، گاه تعطیلات تابستان و گاه کل تعطیلات سال به بهانه های مختلف از جمله آلودگی هوا را نیز به پایمان می نویسند تا زبان در کام فرو بریم و مدعی عدالت نباشیم. اما دریغ . زندگی به توجه و ترمیم شرایط نیازمند است . زندگی به همترازی موقعیت شغلی و رفاهی نیازمند است تا دو کفه عدالت و برابری در آن خدشه نخورد. خبرنگاران در سازمانهای دیگر هر ساله مورد امتنان قرار می گرفتند اما خبرنگارانِ آموزش و پرورش در خود این سازمان برای اولین بار دیده شده اند

این همه و یقین خیلی بیشتر از این ها، دردهای ما فرهنگیان است. اما همه این موارد چنان خشم و نفرت و بیزاری را در وجودمان نهادینه ساخته است که به پیچش مو یا نوازش فرد یا گروهی نیز حساس گشته ایم . آستانه تحمل ما برای یک مراسم تقدیر و تشکر نیز ، سرریز شده است.

آری به گزارش اردوگاه منظریه اشاره می کنم که عنوان گزارش عبارتست از : "برای نخستین بار روز خبرنگار در آموزش و پرورش ارج گذاری شد، شبی به یاد ماندنی برای خبرنگاران آموزش و پرورش. "

عده ای با شادی مدیر این سایت خوشحال شدند و کریمانه با شادی ایشان سهیم شدند اما عده ای به تأسی از همۀ دردهای شمرده و ناشمرده شده ، فوری تذکر دادند که :

" جناب آقای پورسلیمان مراقب باشید که جهت قلم خودتان و سایت عوض نشود یا به مدیحه گویی وزارت منشینید و یا نمک گیر نشوید که مجبور به این کارها شوید! "

گویی ما به رفتارهای چرک آمیز عادت کرده ایم ، اگر در روز خبرنگار چند تن از آنها زندانی می شد بهتر بود ؟ آن وقت ماجرا اکشن می شد و ما راحت با پنهان شدن در پشت اسامی مستعار به جنگ با کار انجام شده می رفتیم یعنی در واقع ما به بی قاعدگی در یک نظام اجتماعی بیشتر خو گرفته ایم تا انجام رفتار مناسب و خوشایند.

روز خبرنگار و آموزش و پرورش و صدای معلم

شاید حق دارید مگر ما چند تا از چنین شب های به یاد ماندنی سپاس و تقدیر از زحمات معلمان داشته ایم ؟ خود گزارش می گوید : نخستین بار روز خبرنگار در آموزش و پرورش ارج گذاری شد ! یعنی خبرنگاران در سازمانهای دیگر هر ساله مورد امتنان قرار می گرفتند اما خبرنگارانِ آموزش و پرورش در خود این سازمان برای اولین بار دیده شده اند.
همانند دانش آموزان دوره پیش دبستانی و ابتدایی ، آنان نیز انتظار دارند تا دیده شوند ، تقدیر شوند ، خبرنگاران دور هم وفاقی تازه کنند هم با یکدیگر و هم با وزیر و مسئولان دیگر. این یعنی همدلی ، یعنی حق شناسی ، یعنی تولد انگیزش های جدید . اما به معنای نمک گیر شدن نیست. وزیر و .... دشمن ما نیستند که قصد محاربه با آنان را داشته باشیم ، آنان فقط در جایگاه مورد انتظار ما فرهنگیان نیستند که اتفاقا با چنین گردهمایی هایی می توان ارتباطی بیشتر و چهره به چهره برای تبادل افکار داشت.

در پاسخ به چند تن از همکاران بر ذیل یادداشت " اردوگاه منظریه ، شبی به یادماندنی برای خبرنگاران آموزش و پرورش " چنین نوشتم :
شما تقصیر ندارید ؛ آنقدر ساز نارضایتی در جای جای نهادها و سازمانهای وابسته به وزارت آموزش و پرورش هر روز کوک و نواخته می شود که ما معلمان با کوچک ترین حرکت همدلی دچار تردید می شویم. این از ابعاد کاملا غلط و غیر قابل تحمل باورهای فرهنگی ما ایرانیان است یعنی عدم اعتماد . ما چون چنین نوازش های مهربانانه را در بین خود کم داریم پس با کوچک ترین وزش نسیم ، تخم بدبینی به فریادمان می آید و فوری می گوئیم در پس معرکه ماجراهایی است.
خبرنگاران مقام یا سمتی نگرفته اند که نمک گیر شوند و مسیر قلم خویش را در مدح گویی برند ، آنان در برابر زحمات سخت کسب اخبار، فقط از سوی وزیر و روابط عمومی به نوازش انسانی در آمده اند . چیزی که هر شاغلی برای تداوم انگیزه و ادامه فعالیت خود بدان نیازمند است. همانند تشویق فرزندتان در کارهای کوچکی که انجام می دهد برای رشد بیشتر و ایجاد خود باوری. دو خط ایجاد شدۀ فرزند شما بر روی کاغذ سفید ، شبیه هیچ چیز نیست اما با تشویق شما شاید او لئوناردو داوینچی شود.

آری !

برای رسیدن به خودباوری باید اعتماد ورزید ، دست ها را فشرد ، همدیگر را دید ، این دیده شدن خیلی مهم است ، هیچ کودکی برای دل خود نقاشی نمی کند بلافاصله پیش والدین یا خاله و عمو و..... رفته و هیجان خود را با آنان سهیم می شود. خبرنگاران آموزش و پرورش برای دیده شدن در آن شب همه خندان و خوشحال بودند چون فشار و درد عضلانی یک عمر فعالیت خبرنگاری بر تن آنان مانده بود.

در این سایت بارها مرا متهم به حمایت از آقای پورسلیمان کرده اید ، بلی حمایت می کنم ، دفاع می کنم ، تقدیر و تشکر می کنم اما برای چه ؟ برای این که در آن فرصت نوشتن برایم فراهم شده ، فرصت برقراری ارتباط با هزاران همکار از گوشه و کنار کشورم.

روز خبرنگار و آموزش و پرورش و صدای معلم

در آن جسارت گفت و گو یا نقد وزیر و مسئول را به دست آورده ام ، شما تصور می کنید نویسندگان این سایت شجاعت مؤاخذه یا افشای کرده ها و گفته های مسئولان را از کجا به دست می آورند ؟

من شخصا عقلم هم نمی رسید که روزی خطاب به وزیر انتقاد کنم یا خرده بگیرم چون مرتبتی دست نیافتنی داشتند یا حداقل در رژیم گذشته چنین بود و ما چنان فکر می کردیم ، ما این جسارت را در سایۀ همین سایت صدای معلم و مدیریت آن به دست آورده ایم.

روز خبرنگار و آموزش و پرورش و صدای معلم

بنده مطمئن هستم که مدیر سایت راضی به خطر انداختن موقعیت خویش ندارند لذا اگر متن یادداشتم خطری داشته باشد درج نمی نمایند ، پس خیالم آسوده هست. ما هم ترس هایی داریم همین طور بی محابا به قول برخی برای خوشایند شما همکاران نمی نویسیم .
یا شما سرورانی که نظرات خطری خود را پشت نامی مستعار ارسال می دارید روی چه اصلی احساس خطر نمی کنید و زهر وجودتان را بی محابا خالی می کنید و حداقل قدری آرامش می یابید؟ آیا به دلیل اطمینان به مدیر سایت نیست ؟ چون تا حال نه اسمی از ایشان برای پیگیری پرسیده شده است و نه ایشان کسی هستند که بخواهند چنین کاری بکنند.

آری ؛ من و شما در سایت صدای معلم آسوده درد دل می کنیم ، فریاد می زنیم ، حق خواهی می کنیم تا شاید فرجی حاصل شود که بزرگ ترین نفع این کار از لحاظ روانشناسی ریزش خشم درون به بیرون هست. که صد البته مسئولین وزارت ارشاد و آموزش و پرورش این مهم را کاملا کارشناسانه انجام داده اند که جای تبریک دارد. و گرنه خدا می داند که چه حوادثی در انتظار آموزش و پرورش کشور بود!

روز خبرنگار و آموزش و پرورش و صدای معلم

  دوستان همکار ، سروران گرامی من و شما باید قدر عافیت بدانیم تا به مصیبتی گرفتار نیاییم. در این سایت بارها مرا متهم به حمایت از آقای پورسلیمان کرده اید ، بلی حمایت می کنم ، دفاع می کنم ، تقدیر و تشکر می کنم اما برای چه ؟ برای این که در آن فرصت نوشتن برایم فراهم شده ، فرصت برقراری ارتباط با هزاران همکار از گوشه و کنار کشورم

آقای پورسلیمان حق دارند که در این شب به یاد ماندنی بخندند ، شادی کنند ، چون خسته اند ، چون بیشتر از آن که مورد تقدیر قرار گیرند در همین سایت مورد بی مهری قرار می گیرند. چون جراحت خاطرۀ تلخ اخراج از مجلس دانش آموزی را بدون انجام جرمی همچنان در تار و پود خود دارند. از آن جراحت هایی که چینی بند زن هم نمی تواند بر آن بند ماندگاری زند. متغیر زمان همیشه ترمیم دهنده و اصلاح گر بوده است امید که این تلخی نیز به شیرینی مبدل گردد.
اجازه دهیم هر چیز جای خود شیرین و گوارا باشد و همانند تلخی کیسه صفرا ، دهانمان را تلخ و غیرقابل تحمل نکنیم. بیایید سخاوتمند و دگر خواه باشیم. شادی دیگران را شادی خود بدانیم ، مطمئن باشید آنگاه ما نیز دلشاد خواهیم بود.
امید که آموزش و پرورش در حرکت هایی دیگر ، سایر فعالان و کوشاوران عرصه تعلیم و تربیت را نیز مورد دلنوازی قرار دهند.

رباعی زیر از دیوان اشعار عبید زاکانی به همه همکاران بزرگوار تقدیم می گردد:

ای لعل لبت به دلنوازی مشهور
وی روی خوشت به ترکتازی مشهور
با زلف تو قصه‌ ایست ما را مشکل
همچون شب یلدا به درازی مشهور

روز خبرنگار و آموزش و پرورش و صدای معلم


ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

جمعه, 19 مرداد 1397 ساعت 22:03 خوانده شده: 951 دفعه چاپ

نظرات بینندگان  

پاسخ + +3 -8 --
شاکی 1397/05/19 - 23:06
خانم امامی اونایی هم که با اسم مستعار میان مینویسند اگر مثل شما مطالبی از جنس همین مجلات رشد و پیوند و مطالبی که به هیچ جا وهیچ کس برنمیخوره مینوشتند که اسم واقعیشون رو می نوشتند و تصویرشون رو هم بی محابا می فرستادند...البته کار شما هم ارزشمنده اما این حال این سیستم رو قلم شیرزاد عبدالهی و رها و خود پورسلیمان جا میاره!!تا حالا شده این مسوول روابط عمومی وزارتخانه یک بار به مطالب شما واکنش نشون بده؟!چرا چون مطالبتون حاشیه امنشون رو خدشه دار نمیکنه خواهر ارزشمند ما...پس خرده نگیرید بر جماعت مستعار و محتاط مارحراست گزیده!!
پاسخ + 0 0 --
فرزاد 1397/05/19 - 23:31
بله ...
پاسخ + 0 0 --
امامی 1397/05/19 - 23:34
سلام
بله جناب شاکی . برای مطلب تبعیض های موجود در آمورش
و پرورش ، جناب آقای نظری پاسخ داده اند و حتی بند پیشنهادی
بنده را با حذف سابقه مدت تحصیل رشته دبیری عملی کرده اند.
البته بنده پیشنهاد داده بودم سابقه تحصیل رشته های غیردبیری را
هم محاسبه کنند که به نفع خودشان عمل کرده بودند.
اسم خوبی روی خودتان گذاشته اید . لطف فرمایید شما هم مطالبی
در حد مجلات رشد بنویسید تا مستفیض شویم . عزت زیاد
پاسخ + 0 0 --
فرزاد 1397/05/19 - 23:35
بله رو اشتباه فرستم. والا این روزها حال زیاد خوشی ندارم . بعد از بازی استقلال و تراکتور که خیلی بیشتر! صدای معلم را رسانه ای مستقل شفاف و بی طرف یافتم و البته با شجاعت نقد میکند و البته این بدان معنا نیست که همه مطالب مورد موافقت منه. ولی اینکه همه نظرات و ایده ها حتی متضاد رو منتشر میکنه این خودش بهترین ویژگی یه رسانه هست. من دو تا رسانه را اینجور می بینم تو ایران. یکی صدای معلم و دیگری فرارو ضمن احترام به بقیه.
پاسخ + 0 0 --
امامی 1397/05/19 - 23:57
شما انتظار دارید پشت نام مستعار پنهان بمانید و بنده با تحریک حضرتعالی در دام روشنفکرانه افتاده
و شوری بپا کنم که هیجان زده شوید!!!! برای هر کاری عقلانیت
لازم است و تندی قلم بنده را آنانی که
باید درک کنند، کرده اند. مواظب
مار حراست باشید که نیش تان نزند.
پاسخ + 0 0 --
حسین 1397/05/20 - 08:57
خداوند ریشه - کسانی را که حق گویان و ظالم و غارت ستیزان را می گزند - از بنیان برمیکند:

.....
پاسخ + 0 0 --
شاکی 1397/05/21 - 07:58
خانم امامی بزرگوار...شما بنویسید و جماعت استعاره نویس هم بنویسند...این فرصت نوشتن برای همه مهیاست....فقط بیاییم به قاعده لاتجسسو و و قاعده اهمیت ماقال به جای من قال پایبند باشیم و راه .... حراستی ها و گزینشی ها و مغزهای زنگ زده ی آموزش و پرورش را در پیش نگیریم و دچار ظن و تهمت و افتراء و ...به هم نشویم!!
پاسخ + 0 0 --
امامی 1397/05/21 - 09:32
جناب شاکی ارجمند

شما هر کسی می توانید باشید و حتی آشنایی در سایت.
هر چند یقین دارم کامنت های زیر منبع خیر اصلی
را مطالعه نموده اید اما باز یادآور می شوم که مقصد گفته شما ناکجا آباد است.
پاسخ + +7 0 --
فرزاد 1397/05/19 - 23:25
خانم امامی سلام. خیلی از مطالب شما انرژی مثبت میگیرم. درود بر شما.
پاسخ + 0 0 --
امامی 1397/05/19 - 23:35
سلام و تشکر.
پاسخ + 0 -2 --
سید جمالدین 1397/05/20 - 08:21
ما (منتقدان!) به همکاران خود تذکر میدهیم که گول قرآن سرنیزه کردن عمروعاص را نخورند - از نظر شما - به "رفتارهای چرک آمیز"! و به "بی قاعدگی در یک نظام اجتماعی بیشتر خو گرفته ایم تا انجام رفتار مناسب و خوشایند".!!!!

فقط می خوای یه چیزی بگی خانم امام!

رفتار چرک آمیز و بی قاعدگی .... را وزیر و زیر دستانش با من منتقد فساد سیستماتیک و رانت خواری و اختلاس در صندوق ذخیره فرهنگیان و ... در آموزش و پرورش انجام میدهند. اگر صداقت دارید راجع به این بربریت ها یک یادداشت بنویسید:

.....
پاسخ + 0 0 --
امامی 1397/05/20 - 09:27
استاد گرامی جناب آقای دکتر حسینی ،
برخی ازما ایرانی ها در هواداری و مخالفت خود با یک شخص یا مرام
و...... دو آتشه هستیم . همان دینی که از آن همیشه سخن می گویید
ما را به رعایت تعادل در هر چیز دعوت می کند.
احتیاط و استقلال رای شرط عقل است منتهی بیش از حد آن ما را به
زندگی راهبان و انزوای آنان می کشاند.
در ضمن برای اختلاس و صندوق ذخیره فرهنگیان مطلب نوشته ام
جسارتا علاقمند بودید می توانید مراجعه کنید.
بیان آلام و رنج بشری برای خود زبان تحصیل آمیزی دارد با تهمت و
افترا زنی و لعن و نفرین نمی توان نتیجه گرفت.سپاس
پاسخ + 0 0 --
امامی 1397/05/20 - 09:35
امامی هستم نه امام ،

رفتار چرک آآمیز یعنی : بلوا ، شورش و اعتراض، تخریب اموال و
شخصیت ، نالیدن برای معاش ، نفرین بر ای موقعیت نامناسب
اقتصادی و اجتماعی و...........
ما چه زمانی قرار است یاد بگیریم که شادی خود و دیگران را باور
کنیم. مفاهیم ارزشمند انسانی را ارج نهیم تا تداوم داشته باشد و به
نسل های بعدی نیز هدیه شود. حداقل در کنار زشتی ها و پلشتی ها
ارزش های والای انسانی و دینی را هم درک کنیم تا قربانی نشوند.
پاسخ + 0 0 --
سید جمالدین 1397/05/20 - 10:06
اگر نسل و تبار من را هم که به گروگان گرفته اند قربانی کنند - که قبلا کرده اند - یک لحظه قلمم را از چشم دیکتاتورهای فاشیست پیغمبرنما در نمی آورم امام!
پاسخ + +1 -2 --
Agent of Change 1397/05/20 - 08:28
....

در چنين شرايطي چگونه انسان مي تواند همچون محققي خيلي مودب و معقول و آرام به "نقد علمي" بنشيند؟ آيا ابوذر كه استخوان شتري را كه در كوچه پيدا كرده بود و در كاخ خليفه به سر كعب الا حبار خليفه كوبيد تحقيقات علمي بود؟"

- دکتر شریعتی - شيعه حزب تمام
پاسخ + 0 0 --
امامی 1397/05/20 - 09:47
البته بنده نه محققم و نه نقدم علمی است اما تا جایی که می دانم مؤدب هستم. ممنونم. اگر شما استاد محترم ، فراتر ار آنچه که خودتان می گوئید بر سرتان آمده را ببینید یعنی واقعیت های زندگی را ، شما هم می توانید منتقد علمی باشید. یک سری واقعیت های زندگی حتمی و لایتغیر است و در تمامی جوامع موجودند اما برخی از آنها خاص کشور ماست که متأسفانه همۀ آنها هم خوشایند و مثبت و قابل تحمل نیستند.
اما آقای دکتر حسینی ، ما زمانی می توانیم اثر بگذاریم یا اثر بپذیریم و یا تغییری مثبت ایجاد کنیم که زبان دیپلماسی داخلی را هم بلد باشیم. اگر قرار به اعتراض سیاسی مداوم باشد هیچکس طاقت تحمل نخواهد داشت. قبلا هم خدمت تان عرض کرده ام شما
استراتژی بیان دانسته های خودتان را باید تغییر دهید و
اجازه دهید تا علاقمندان از دانسته های مفیدتان بهره برند. ممنونم .
پاسخ + +2 0 --
امامی 1397/05/20 - 19:52
برگرفته از متن :

" امروز دیگر دانش آموز نیز ما را باور ندارد،اعتماد او نیز همانند اعتماد جامعه از ما سلب گردیده است."

اگر به دو یادداشت در خصوص کنکور دقت کنید و نوشته های دانش آموزان را از نظر حکیمانۀ معلمی خود بگذرانید متوجه می شوید که بحران ارزشی موجود در مدارس ، چگونه دانش آموزانی را از سیستم آموزشی بیرون داده است. کجا رفت تعظیم و حرمت معلم توسط دانش آموز که یا از ترس بود و یا از روی عشق و علاقه .
امروز اگر به خیلی چیزهای ظریف و کوچک دقت کنیم
مهجوریت فرهنگ را باور خواهیم کرد. زنگ خطری برای برنامه ریزان و مؤلفین کتب درسی و مسئولان نظام آموزشی.
فقط یک چرخی در دو یادداشت ذکر شده داشته باشید تا متوجه شوید امروز چرا در این جایگاه هستیم.
بحران هویت ، بحران ارزشی ، بحران اخلاقی ، شکاف نسل ها ، گستاخی و بی پروایی نسل امروز. فردای مدیریت بر همه ما فرهنگیان مبارک باد.
پاسخ + +2 0 --
رنجبر 1397/05/20 - 21:23
در عجبم که بَه بَه چَه چَه گویان این سایت کجایند تا از آقای پورسلیمان یا خانم امامی حمایت و پشتیبانی کنند؟ حتی از دیگر نویسندگان نیز خبری نیست.
ما ملتی خودخواه منفعت طلبیم که فقط به منافع خود
می اندیشیم و حتی جرأت نداریم تا از نویسندگان این سایت که از ارکان آن هستند حمایت کنیم.
آری ، هر وقت نیازمند صلابت نوشته های آنان بودیم بر زیر نوشته هایشان بنویسیم احسنت .
آنان پیش مرگان ما معلمان محافظه کارند تا با پنهان شدن در پشت شان به منافع بیشتر برسیم.
برای جامعه فرهنگیان متأسفم که این همه عافیت طلبند.
پاسخ + 0 0 --
امامی 1397/05/20 - 22:12
سلام
همکار محترم هر کس که می نویسد به رسالت و تعهد قلم
خود عمل می نماید. امید که در هر جا ، شادی و غم یار و یاور
هم باشیم. سپاس
پاسخ + +1 0 --
ناشناس 1397/05/21 - 00:37
آفرین و مرحبا بر شما خانم امامی.خدا قوت.هر نوشته ایی که مینویسید با دقت میخوانیم و هر آنچه که نوشته میشود دردودل ماست.خدا پشت و پناه شما باشد.الهی آمین.همچنین از مدیر صدای معلم اقای پورسلیمان هم تشکر میکنیم.خدا شما رو حفظ کند.
پاسخ + 0 0 --
امامی 1397/05/21 - 09:33
سلام و ممنونم.
پاسخ + 0 0 --
امامی 1397/05/21 - 09:37
با سلام خدمت خوانندگان محترم ،ظاهرا پاراگراف زیر باعث برداشت سوء عده ای معدود و خود مدیر سایت گردیده است که اول به آن اشاره می کنم و بعد توضیح می دهم :
"شاید حق دارید مگر ما چند تا از چنین شب های به یاد ماندنی سپاس و تقدیر از زحمات معلمان داشته ایم ؟ خود گزارش می گوید : نخستین بار روز خبرنگار در آموزش و پرورش ارج گذاری شد ! یعنی خبرنگاران در سازمانهای دیگر هر ساله مورد امتنان قرار می گرفتند اما خبرنگارانِ آموزش و پرورش در خود این سازمان برای اولین بار دیده شده اند.
همانند دانش آموزان دوره پیش دبستانی و ابتدایی ، آنان نیز انتظار دارند تا دیده شوند ، تقدیر شوند ، خبرنگاران دور هم وفاقی تازه کنند هم با یکدیگر و هم با وزیر و مسئولان دیگر. این یعنی همدلی ، یعنی حق شناسی ، یعنی تولد انگیزش های جدید . اما به معنای نمک گیر شدن نیست. وزیر و .... دشمن ما نیستند که قصد محاربه با آنان را داشته باشیم ، آنان فقط در جایگاه مورد انتظار ما فرهنگیان نیستند که اتفاقا با چنین گردهمایی هایی می توان ارتباطی بیشتر و چهره به چهره برای تبادل افکار داشت. "
پاسخ + 0 0 --
امامی 1397/05/21 - 09:52
و اما توضیح که چه عرض کنم قصد بنده کجا و برداشت
معدودی کجا :
با توجه به مقدمه ، اشاره کرده ام که برگزاری چنین مراسمی همانند ذات هر انسانی که دوست دارد تمجید شود ، تعریف شود ، تشویق شود ، دیده شود و....... که به طور طبیعی و ذاتی به کودکان پیش دبستانی و کلاس اول اشاره کرده ام که این خصلت طبیعی در هر انسانی است که خبرنگاران نیز تلاش می کنند و در قبال آن انتظار درک زحمات متحمله را دارند.
لذا خبرنگاران نیز بر اساس این خصلت طبیعی از این که دیده شده اند و تمجید شده اند و.... باید هم خوشحال شوند.
ادامه دارد
پاسخ + 0 0 --
امامی 1397/05/21 - 09:52
اما برداشت هایی دیگری با خلاقیت عجیب صورت گرفته که قصدم ایستادن مدیر سایت کنار وزیر بوده و نقش پدری وزیر و فرزندی آقای پورسلیمان و..... والله هضم چنین برداشتی توسط درایت یک همکار برایم بسیار دشوار است !!! اگر نیت ام تخریب بوده چرا به خود زحمت داده ام که توسط شاید همان عده ای با کامنت هایشان مورد عتاب نامهربانانه قرار بگیرم؟
به هر ترتیب انسانها در برداشت هایشان آزادند و همانند نقاشی رورشاخ هر کسی می تواند شکل و زاویه ای خاصی را ببیند منتهی مراتب کاش زوایای دید ما همدلی بود و سازندگی نه نوک حملۀ نهایی برای گل مورد انتظار.
با ثبات نظر و شهامت و صداقت در گفته ام از جناب آقای پورسلیمان برای هر نوع برداشت شخصی عده ای پوزش می طلبم. عزت زیاد.
پاسخ + 0 0 --
امامی 1397/05/21 - 10:00
برای همین از سیاست بیزارم. نیات و اهداف خیرخواهانه را با اتهامی ناروا باد فنا می دهد.
پاسخ + 0 0 --
امامی 1397/05/21 - 11:50
سلام
از مزایای هوای خنک و پاک شهر تبریز آن که برای
پیاده روی به پارک رفتم و نکته ای ظریف به ذهنم رسید ، اگر نیت بنده نظام پدرسالارانه بود در مقدمه به خانواده اشاره می کردم نه به مدرسه . عرض می کنم سوء برداشت کرده اند این هم سند اثبات آن. در مدرسه کلاس اولی ها کدام رابطه پدرسالاری حاکم است ؟
حداقل القبای رشته تحصیلی خود را به نیکی می شناسم.

نظر شما

صدای معلم، صدای شما

با ارائه نظرات، فرهنگ گفت‌وگو و تفکر نقادی را نهادینه کنیم.




نظرسنجی

آیا با طرح " معلم تمام وقت " وزارت آموزش و پرورش موافقید؟

پربازدیدترین

تبلیغات در صدای معلم

درخواست همیاری صدای معلم

شبکه مطالعات سیاست گذاری عمومی

کالای ورزشی معلم

تلگرام صدای معلم

صدای معلم پایگاه خبری تحلیلی معلمان ایران

تلگرام صدای معلم

Sport

 سامانه فیش حقوقی معلمان

سامانه فیش حقوقی معلمان بازنشسته

سامانه مراکز رفاهی

تبلیغات در صدای معلم

تمام حقوق مادی و معنوی این سایت متعلق به صدای معلم بوده و استفاده از مطالب با ذکر منبع بلا مانع است.
طراحی و تولید: رامندسرور