صدای معلم سایت اخبار آموزش و پروش معلمان فرهنگیان

اگر ژاپنی کم حرف می‌زند و پُر کار می‌کند، آن را در مدرسه و معبد و جامعه و محیط کارش آموخته؛ و اگر ما در حرم و مسجد و تاکسی و طواف کعبه و سعی صفا و‌ مروه پر می‌گوییم و کم فکر می‌کنیم، نیز در محیط تربیت مان آموخته‌ایم و یا نیاموخته‌ایم!‏

پرگویی و جاماندگی

دکتر محمّد‌علی فیاض‌بخش

فرهنگ پرگویی در جامعه ایرانی

سال‌هاست یک سری حواشی ساده ذهنم را مشغول کرده‌است. این حاشیه‌ها شاید در نظر شما بسیار پیش‌ پا افتاده و حتی سخیف جلوه‌ کنند. اما هرچه می‌گذرد، تبعات و‌ نتایج همین امور به ظاهر پیش‌پا افتاده و ناقابل را در اموری بزرگتر می‌بینم و درمی‌یابم که:


سرِ چشمه بایدگرفتن به بیل ‏
‏ چو پر شد نشاید گذشتن به پیل


‏….و اما چند نمونه از این امور ساده و قابل تأمل؛ که از بس پرتکرارند، به چشم و‌گوش کسی نمی‌آیند، لیک نتایج فاجعه‌آمیزشان در بسیاری‌جاها، از جمله زمین فوتبال نمایان می‌شوند:


ـ دقت کرده‌اید که تقریبا در تمام مشاهد مشرّفه و اماکن مقدسه و زیارتگاه‌ها، چه غوغایی از سر و صدا و پرگویی و هوارهوارکشی برپاست؟ آیا تا کنون در حرم امام‌رضا علیه‌السلام، مجال لحظه‌ای تمرکز و آرامش و سکوت یافته‌اید؟ یا این‌که باید مرتب به فریاد و فرمان صلوات این و‌ آن پاسخ دهید؟


‏ـ در نماز جماعات مساجد، تکبیرگویِ نماز پرگویی می‌کند. فرمان «الله‌اکبر» آغاز نماز را که می‌دهد، پشت سرش باید یادآوری کند که: «تکبیرة‌الاحرام!» و گاهی حتی به یاد نمازگزاران بیاورد که نماز ظهر است یا عصر. بعد از اتمام نماز نیز فردی از میان حاضران باید جماعت را یادآورَد که فلان تسبیحات را بخوانند.


ـ در هر ازدحامی، باید با داد و هوار فرمان صلوات داد، تا راه باز شود. نیز در هر دعوا و اختلافی چند نفر از چپ و راست می‌آیند و پرمی‌گویند و دخالت ناروا می‌کنند؛ نسخه نجات‌بخش هم فرمان به روبوسی و صلوات است، و‌ نه حل مشکل توسط فرد مشکل‌گشای کاردان.


ـ در هر اعزام به حجی، ساعت‌ها در کاروان‌ها آموزش می‌دهند، سفارش‌ها می‌کنند، تحذیرها و‌ هشدارها را روان می‌کنند و این آموزش‌ها و پرحرفی‌ها تا انتهای سفر همچنان جاری‌ست؛ در عین‌حال بی‌نظمی و پرگویی و ‌موقع و مکان‌ناشناسی در مراسم حج از سوی هموطنان ما چشمگیر و‌گاه مایه خجالت است؛ از بس پُر شنیده‌اند، پُر می‌گویند.


ـ مصاحبه‌های خیابانی و گذرگاهی صدا و سیمایی!:  قبل و حین و بعد از اعتکاف حتما باید احساس معتکف را بپرسند و مصاحبه‌شونده هم خود را ملزم می‌بیند تا ته احساسش را شرح دهد؛ مبادا مشغول‌ذمّه بینندگان بماند!

فرهنگ پرگویی در جامعه ایرانی
ـ در فوتبال، داور تا زمانی محترم است که بالای چشم ما ابرو نبیند و خم بر آن نیاورد، در غیر این‌‌ صورت، اگر هم در بازی جان سالم به‌در ببرد، پس از بازی خود و‌ جدّ و آبائش یا مورد حمله اینترنتی‌ست و یا محل بحث و فحص کارشناسان سیمایی! در زمین بازی بین‌المللی هم باید پرگویی و زیاده‌خواهی کنیم، وگرنه عادت نیکوی(!) پرگفتن و طلبکار عالم و آدم ‌بودن از یادمان می‌رود.


خواهید پرسید، موارد پیش‌گفته چه ارتباطی به آخری، یعنی فوتبال داشت؟ شاید هیچ ارتباطی نداشته ‌باشد و زنجیره معیوب حواشی ذهن نویسنده، رطب و یابس را به هم پیوند داده؛ لیک پرگویی غیرمسئولانه و عدم تربیت در چگونگی گفتار در زیارتگاه و‌ مسجد و مکه و منبر و‌ محراب و خیلی‌جاهای دیگر، به باج‌خواهی قلدرانه در زمین بازی جلوی چشمان میلیون‌ها انسان می‌انجامد.

فرهنگ پرگویی در جامعه ایرانی

اگر ژاپنی کم حرف می‌زند و پُر کار می‌کند، آن را در مدرسه و معبد و جامعه و محیط کارش آموخته؛ و اگر ما در حرم و مسجد و تاکسی و طواف کعبه و سعی صفا و‌ مروه پر می‌گوییم و کم فکر می‌کنیم، نیز در محیط تربیت مان آموخته‌ایم و یا نیاموخته‌ایم!‏

روزنامه اطلاعات

پنج شنبه, 11 بهمن 1397 ساعت 22:50 خوانده شده: 125 دفعه چاپ

نظرات بینندگان  

پاسخ + +2 0 --
امامی 1397/11/12 - 10:14
سلام
در عکس معرفت ایرانی ها کاملا مشهود است آن هم توسط کاپیتان تیم !!! یک معجزه ای که مخلوقش خودمان هستیم.باور کنیم که بازی نکرده ، بازنده ایم. ما بازندۀ فرهنگ و ادبیم.
پاسخ + 0 0 --
ناشناس 1397/11/12 - 10:32
سلام‌....
پاسخ + 0 0 --
محمدرضا خورشیدی پاجی 1397/11/12 - 11:04
سلام بسیار خوب گفته اند و جان کلام
اما کاپیتان کاپیتان و کاپیتان مهمه
رفتار کاپیتان و مربی ما را به این روز درآورده
پاسخ + +1 0 --
محمد باقر شیبانی 1397/11/13 - 23:55
پر گویی ها و پر حرفیها و شعارها از مسئولان بالا تا پایین ترین افراد جامعهء ما رواج پیدا کرده .خدایی که فرموده :"تضرعا وخفیه"ولی ما بر عکس عمل می کنیم و در دعاها با صدای بلند که گوش فلک را کر می کند داد میزنیم و اشک میریزیم کانه که خدا در دوردستهاست.در مراسمات و سر صفهای مدارس از انها میخواهیم تا جایی که میتوانند بلند بلند صلوات بفرستند وغیره.ما به جای اندیشه ورزی و متفکرانه عمل کردن خودمان را زیاد ازار میدهیم .هنوز نفهمیده ایم که ارامشی که خدا بیان کرده چگونه باید عمل کنیم.هنوز نفهمیده ایم که بدون علم سخن نباید کرد قضاوت نباید کرد و نسخه برای این و ان نباید پیچید.ایات خدا را از بریم که فرموده:ولا تقف ما لیس لک به علم ان السمع و البصر والفواد کل اولئک کان عنه مسئولا .و خوب میدانیم که دو صد گفته چون نیم کردار نیست اما چرا عمل نمی کنیم و جای خود را نمی شناسیم. معیارها را میدانیم اما بر اساس منفعتمان عمل میکنیم قوانین را میدانیم اما به سود خود تفسیر میکنیم .باید چه کرد ؟این فرهنگ نیاز به بازنگری دارد و باید هر شخصی در جای خود قرار بگیرد.

نظر شما

صدای معلم، صدای شما

با ارائه نظرات، فرهنگ گفت‌وگو و تفکر نقادی را نهادینه کنیم.




نظرسنجی

به امنیت فرهنگی و تحمل منتقدان در وزارت " سیدمحمد بطحایی " چه نمره ای می دهید ؟

پربازدیدترین

تبلیغات در صدای معلم

درخواست همیاری صدای معلم

شبکه مطالعات سیاست گذاری عمومی

کالای ورزشی معلم

تلگرام صدای معلم

صدای معلم پایگاه خبری تحلیلی معلمان ایران

تلگرام صدای معلم

Sport

 سامانه فیش حقوقی معلمان

سامانه فیش حقوقی معلمان بازنشسته

سامانه مراکز رفاهی

تبلیغات در صدای معلم

تمام حقوق مادی و معنوی این سایت متعلق به صدای معلم بوده و استفاده از مطالب با ذکر منبع بلا مانع است.
طراحی و تولید: رامندسرور