صدای معلم

" چرا اساساً به موضوع افکار سنجی در سازمان ها توجهی نمی شود؟! چرا واحدهای عریض و طویل پاسخگویی به شکایات و حراست و تخلفات اداری در زمینه ی صیانت و احیاء حقوق تضییع شده کارکنان، دانش آموزان و اولیاء در عمل جز توصیه به صبر و تقوا و گذشت، کارایی ندارند؟! چرا مدیران ارشد این همه محافظه کاری می کنند؟! چرا تمام بار اجرایی سازمان ها بر دوش کارشناسان و کارشناس مسوولان قرار دارد و مسوولین رده های بالاتر فقط بهره بردار از تسهیلات هستند؟! و تا کی قرار است عده ای معدود نقش ماشین امضاء و سخنران واحد تمام همایش ها و برنامه ها و مناسبت ها را ایفاء کنند و کارکنان زیرمجموعه نقش سیاهی لشکر جهت پر نمودن صندلی ها و شنونده را متحمل بشوند؟! "

چرا کارکنان به بی تفاوتی می رسند و بی انگیزه می شوند؟!

محمدرضا شهریاری/ دانشجوی دکتری - مسوول دفتر سازمان معلمان شهرری

چرا کارکنان در سازمان به بی تفاوتی می رسند و بی انگیزه می شوند

موضوع کم کاری برخی از کارمندان ستادی همواره یکی از موضوعاتی بوده است که در بیش از دو دهه فعالیت در آموزش و پرورش و ارتباطی که به واسطه ی فعالیت در عرصه سازمان های مردم نهاد در تعامل با نهادهای مختلف دولتی داشته ام ،دغدغه ام بوده است و با آن بیگانه نیستم ، و معمولاً مدیران کارآمد و مجرب، بروز اختلال در فرآیند کار طبیعی می دانند، با پدید آمدن اختلال به ارزیابی سیستم می پردازند، قدرت اختلال را می سنجند، قدرت مقابله سیستم را با اختلال برآورد می کنند، شیوه های رویارویی را با اختلال را  نظاره می کنند و در نهایت برای فعالیت هایی نظیر موقعیت مشابه، تمهیدات و دستورات کاری صادر می شود تا از بروز اختلال در آینده جلوگیری به عمل آید. به این ترتیب با استقبال از موقعیت پدید آمده، اختلال نیز در فرآیند کار جزئی از شرایطی است که با آن رو به رو خواهند شد. از این رو اختلال یک فرصت مغتنم برای آزمون عملی سیستم است اما اینکه چرا کارکنان کم کاری می کنند؟! این پرسش ساده، اختلالی است که بسیاری از مدیران به گونه ای با آن روبه رو شده اند.

 

به نظر می رسد که یکی از اصلی ترین دلایل این موضوع عدم توجه به ظرفیت کارکنان نخبه و کارا جهت تصدی امور در سازمان است ؛ سالهاست که یکی از آسیب های ادارت دولتی انتصاب مدیران معمولی و فاقد ویژگی های رهبری و عدم فرصت به خردورزان و نخبگان و افراد توانمند است و سالهاست متولیان و مسوولان امر توسعه مدیریت و تصمیم گیران و منصوب کنندگان از کنار این نقدها و نظرها بی‌توجه عبور کرده اند!! و حاضر نشده اند که به حرف  منتقدان کمترین توجهی کنند و هر کاری که فکر کرده اند درست است را در مناسبات فامیلی و منطقه ای و رفیق‌ بازی انجام داده اند و پست‌ها را به‌ سادگی بین خود تقسیم کرده اند!! قاعدتاً از کوزه همان برون تراود که دروست!!

 چرا کارکنان در سازمان به بی تفاوتی می رسند و بی انگیزه می شوند

در برخی از بخش هایی که در آموزش و پرورش مستلزم سواد و دانش مرتبط با آن حوزه است، بی‌سوادترین و کم‌عرضه‌ترین‌های  موجود و در مسئولیت معاونت ‌ها، ریاست مناطق یا ادارات داخلی اداره کل ها  قرار گرفته اند و پاسخ گویی و توجه به انتظارات گروه هدف و ویژگی های رهبری و شهامت و شفافیت و دارای طرح و برنامه بودن و  ایجاد تحول که از لازمه های یک مدیر توانمند است ؛ حذف  و ویژگی هایی همچون ارتباطات با مافیای قدرت و انقیاد و فرمانبرداری و سرسپردگی محض جایگزین  شده اند، قاعدتاً این رویکرد  تبدیل به یک اعتراض درونی و پنهان خواهد شد، چرا که خود این موضوع نقض حقوق شهروندی نیز هست و گروه هدف آموزش و پرورش اعم از دانش آموزان، معلمان و اولیاءحقوق و انتظاراتی داشته اند که متاسفانه علی رغم تغییر دولت ها همچنان محقق نشده است و تحول مورد انتظار رقم زده نشده است!!
چرا اساساً به موضوع افکار سنجی در سازمان ها توجهی نمی شود؟! چرا واحدهای عریض و طویل پاسخگویی به شکایات و حراست و تخلفات اداری در زمینه ی صیانت و احیاء حقوق تضییع شده کارکنان، دانش آموزان  و اولیاء در عمل جز توصیه به صبر و تقوا و گذشت، کارایی ندارند؟! چرا مدیران ارشد این همه محافظه کاری می کنند؟! چرا تمام بار اجرایی سازمان ها بر دوش کارشناسان و کارشناس مسوولان قرار دارد و مسوولین رده های بالاتر فقط بهره بردار از تسهیلات هستند؟! و تا کی قرار است عده ای معدود نقش ماشین امضاء و سخنران واحد تمام همایش ها و برنامه ها و مناسبت ها را ایفاء کنند و کارکنان زیرمجموعه نقش سیاهی لشکر جهت پر نمودن صندلی ها و شنونده را متحمل بشوند؟!

چرا با این همه پرسش و طرح مساله روزانه از سوی  معلمان و دانش آموزان و صاحب نظران در "صدای معلم" به عنوان  یگانه رسانه ی مستقل، شفاف و غیرسیاسی و غیردولتی حوزه آموزش و پرورش از روابط عمومی‌ها یا اداره‌های مختلف ستادی کمتر پاسخی می شنویم؟!

چرا کارکنان در سازمان به بی تفاوتی می رسند و بی انگیزه می شوند

وقتی شبکه ی شاد منجر به تحمیل تبعیض در ارائه خدمات آموزشی به دانش آموز محروم از امکاناتی همچون اینترنت و گوشی اندروید می شود و بخشی از گروه هدف اعتراض می‌کنند، وقتی نامه ی استعلام یک همکار اداری جهت تصدی سمت مشاور اجرایی مدیر کل بعد ربع قرن خدمت صادقانه در سیستم آموزش و پرورش و رزومه ای سرشار از فعالیت های مختلف اجتماعی و فرهنگی و مدنی، با اعمال غرض و عمداً از سوی  مسوول یک بخشی از یک اداره کل ارسال نمی شود و بعد از آشکار شدن این تخلف و برکناری مسوول مربوطه به دلایل مختلف،حقوق تضییع شده فرد مورد ستم قرار گرفته، احیاء نمی شود و واحدهای حراست و بازرسی وزارت فخیمه و مسوولین مختلف به راحتی از این موضوع عبور می کنند و یا وقتی اولیاء دانش آموزان بعد از گذشت سالها نقش تشریفاتی در ساختار انجمن های اولیاء و مربیان دارند و همچنان در حاشیه قرار دارند، و مدیرانی کارآمد و کاربلد و آشنا به ظرفیت های مدنی و سازمان های مردم نهاد نقشی در هدایت و برنامه ریزی ظرفیت انجمن های اولیاء و مربیان ندارند!! وقتی سکان هدایت اداره هایی همچون فرهنگی هنری و یا اداره آسیب های اجتماعی به نیروهای متخصص و آشنا به این عرصه واگذار نمی شود، وقتی حتی به حقوق شهروندی در منشور اندیشه های بنیانگذار انقلاب و سند تحول بنیادین که مورد تاکید مقام معظم رهبری است در عمل توجه چندانی نمی شود و صاحب نظران و عالمان این حوزه ها راهی در حوزه های تصمیم سازی و تصمیم گیری ندارند، وقتی مدیریت مناطق و مدیریت صندوق ذخیره استان ها به جای واگذاری به افراد کارآمد و توانمند، مبدل به سهمیه سفارشی مدیرکل فلان استان و فشار فلان تشکل سهمیه بگیر و فلان نماینده ی مجلس واگذار می شود، گزاره هایی همچون شفافیت و پاسخگویی و اقناع و مشارکت دادن کارکنان در تصمیم گیری ها کجا هستند؟ ایجاد فضای گفت و گو امکان آموزش مستمر را به  سازمان می دهد و  قدرت سازمان را افزایش می دهد و سرعت حرکت را برای رسیدن به هدف، بیشتر می کند.

به طور کلی ضعف عملکرد انواع گوناگونی دارد.اگر هر سازمانی به عنوان سلسله مراتبی از نظام ها در نظر گرفته شود، درمی یابیم که همه اجزای نظام در حال تشریک مساعی با یکدیگر هستند و این واقعیت شامل نظام های اصلی تر که خود از تعداد نظام های فرعی تشکیل شده اند نیز می شود.


بازخورد ناکافی، مهم ترین دلیل ضعف عملکرد کارکنان
دلیل نخست ضعف عملکرد، بازخورد ناکافی است. بازخورد ناکافی اساساً عبارتست از عدم دستیابی فرد به اطلاعاتی راجع به نتیجه کار خود، نحوه عملکرد خود و یا خوب بودن یا ضعف کار خود و میزان انطباق آن با استانداردهای عملکرد. 

به عنوان مثال کارکنانی که حتی امکان نقد و اعتراض به هیأت مدیره تعاونی مسکن اداره خودشان که منتخب خودشان هستند هم ندارند و نمی توانند حقوق اولیه خود را استیفاء کنند که یک تعاونی مسکن بعد از گذشت حدود یک دهه و تغییر چند هیأت مدیره هنوز موفق به خرید یک قطعه زمین نشده است و قدمی از قدم برنداشته است؛ چگونه می توانند بازخورد مناسبی بگیرند و  یارای آن را داشته باشند که با شهامت و شفافیت اعتراض و نقد خود را به مسوولین ستادی ارائه کنند و اصلاً کدام ظرفیت و فرصت و گوش شنوایی برای شنیدن و تغییر وجود دارد که این نقدها و نظرها را بررسی کند؟!! قاعدتاً این اعتراض ها و نقدها پنهان می شوند و کارکنان به یک روزمرگی و کرختی و بی تفاوتی می رسند!!

*و برخی دیگر از دلایل بی تفاوتی کارکنان:

  • بی توجهی مافوق به مسائل و اتفاقات سازمان یکی از دیگر دلایل بی تفاوتی کارکنان در سیستم آموزش و پرورش است؛یکی از نشانه های  بی توجهی از طرف مافوق، عدم توجه به نشانه های اعتراض درون سازمان و توجه به تعریف و تمجید گروه ذینفعان است، قاعدتاً افرادی که معمولاً در هرم مسوولین و منصوبین طراز اول هر سازمان قرار می گیرند، همواره جهت خوشامد مافوق نیمه پر لیوان را به تصویر می کشند و منتقدین را خوار و خفیف و غرض ورز اطلاق می کنند و دهها انگ و برچسب دیگر همچون بیکاری و قدرت طلبی و...را به افراد صاحب نظر و منتقدان دلسوز می زنند، چون جنس حرف منتقدین را در تضاد با منافع خود می بینند!! و مشاوران مدیران کل در سیستم آموزش و پرورش نیز کارایی و اثرگذاری لازم را ندارند و صرفاً نقش زینت المجالس را ایفاء می کنند و از این پست مشاوران مدیرکل هم صرفاً برای دلجویی از بازماندگان از سهمیه ی معاونت و مناصب رده بالا بهره برداری می گردد!! چرا کارکنان در سازمان به بی تفاوتی می رسند و بی انگیزه می شوند

  • عدم شایسته سالاری: کارکنان نگاه تیزبینی به تصمیمات مدیریت در مورد خودشان دارند. به طور مثال در انتصاب همیشه یک مقایسه اجتماعی به وجود می آید. در صورت عدم انتخاب فردی شایسته، موجب بروز نارضایتی و  بی تفاوتی می گردد. شایسته سالاری در سازمانهای بیمار جایگاهی ندارد!! در چنین سازمانهای ترفیعات بر اساس شایستگی افراد انجام نمی شود و معیار شایسته بودن بر تعداد بله گفتن و حرف شنوی بدون چون و چرا است ؛ به عنوان مثال در سیستم های ستادی آموزش و پرورش برای انتصاب مدیران بخش فرهنگی و هنری به جای توجه به آشنایی و تجربیات همکارانی که خراج از سیستم آموزش و پرورش سالها خاک عرصه فرهنگ و هنر را خورده اند و بال الفبای هنر بیگانه نیستند، به سلسله مراتب سازمانی داخل سیستم آموزش و پرورش توجه می شود و یا در انتصاب مدیران بخش مراقبت در برابر آسیب ها به تنها موضوعی که اساساً توجه نمی شود کارآمدی و خلاقیت و تجربیات مشابه فرد مورد انتصاب در حوزه آسیب های اجتماعی است و یا در مدیریت انجمن های اولیاء و مربیان که یک ظرفیت مدنی بسیار مهم در اختیار سیستم آموزش و پرورش است که متاسفانه از منظر مدیران فقط نقش کمیته امداد آموزش و پرورش و یک قلک را ایفا می کند!

  • برخورد گزینشی با تخصص افراد: چه بسا افرادی که دارای دانش و تخصص بالای هستند ولی به خاطر برخورد گزینشی و انتخابی در جایگاه پایینی قرار می گیرند؛ به عنوان مثال بهترین تخصص در حوزه ی انجمن اولیاء و مربیان را همکارانی دارند که با الفبای سازمان های مردم نهاد آشنایی داشته باشند و این ظرفیت را بشناسند، اما به جای بها دادن به این ظرفیت ها در استان ها متاسفانه گاهی به افرادی که حتی بومی استان نیز نیستند و یا افرادی که شاید در تدوین گزارش و نمودار بازی و سخنرانی های کشدار بی حاصل تبحر دارند استفاده می شود که کمتر کارشناسی می تواند از یک بازه زمانی بیشتر با ایشان کار کند بهره برداری می شود!!

  • عدم شناخت نیازهای کارکنان: کارکنان نیازهای متفاوتی دارند. بعضی با دریافت پول بیشتر، بعضی با پذیرفته شدن، بعضی با تشویق و ... احساس رضایت می کنند. در سازمانهایی که به صورت سنتی اداره می شوند، مدیران فقط به دنبال تأمین نیازهای فیزیولوژیکی و ایمنی و رفاهی که اولین نیاز در سلسه مراتب نیازهای آبراهام مزلو می باشد، هستند. در این سطح نیازهای اصلی و اساسی آنها مانند شکوفایی که از جمله نیازهای روانی است، برآورده نمی شود. کارکنان درصورت عدم تأمین نیازهای اساسی شان، ابتدا احساس رضایت نمی کند و سپس بعد از تلاش برای ارضاء این نیاز و مواجه شدن با عدم توجه مدیران، منجر به از بین رفتن انگیزه در آنها و در نهایت بی تفاوتی خواهد شد. این مسئله چون به مرور به وجود می آید.

  • توجه به بعضی ازبخش های محل اشتغال: از آفات توجه به بعضی شغلها و بی توجهی به بعضی دیگر، علاوه بر بروز بی تفاوتی، موجب عدم ثبات و ماندگاری افراد در شغلی که تجربه انجام آن را دارند می شود. زیرا که فرد احساس می کند اگر در قسمت دیگری مشغول بکار شود، مدیریت به او توجه بیشتر می کند و از اهمیت بیشتری برخوردار خواهد بود و در نهایت می تواند از مزایا بیشتری استفاده نماید در نتیجه به شغل فعلی خود اهمیتی قائل نخواهد شد و به دنبال راه گریزی برای انتقال به قسمت دیگری می باشد ؛ به عنوان مثال رئیس اداره ای در یک اداره کل وقتی نحوه ی ایاب و ذهاب رئیس اداره ای دیگر و همطراز با خود را به صورت بهره برداری از امکانات بیت المال و با در اختیار قرار دادن راننده و آژانس شخصی می بیند و خود را متحمل ایاب و ذهاب با سرویس در کنار همکاران معمولی ستادی می بیند احساس تبعیض نموده و به جای تمرکز به حوزه تخصصی خود،بخشی از تلاش خود را معطوف به دست آوردن امتیاز ایاب و ذهاب شخصی با هزینه ی بیت المال می نماید،البته این گونه بازی ها (ماشین بازی، منشی بازی، صرف ناهار به صورت اختصاصی و جدا از سالن غذاخوری و در کنار سایر همکاران) اگر از ساختار اداری و ستادی آموزش و پرورش حذف شود، خود گام بزرگی جهت کاستن بی تفاوتی همکاران در بخش های ستادی است...
    -وجود تبعیض: تبعیض نتیجه نامطلوب تمرکز قدرت در سازمان است. وجود تبعیض موجب هرز رفتن استعدادها و ضعیف شدن توانایی ها کارکنان می شود که نتیجه نهایی آن چاپلوسی، تملق و پذیرفتن نظرات غلط مافوق است. این موضوع نیز چیزی جز کاهش انگیزه و بی تفاوتی ببار نخواهد آورد. ناگفته مشخص است که از بین رفتن استعدادها و ضعف در توانایی ها موجب می شود تا سازمان نتواند به برنامه های پیش بینی شده خود برسد که نتیجه آن کاهش سود خواهد بود.

  • وجود هرم تصمیم گیری: در سازمانهای سنتی تصمیم فقط از بالا به پایین گرفته می شود. کارکنان هیچ تأثیری در تصمیمات ندارند. هر تصمیمی فقط با نظر و تأیید مدیر قابل اجراء است و در صورت رد (هر چند اگر صحیح باشد) جایی برای برگشت وجود ندارد.

*راهکارهای برخورد با بی تفاوتی در کارکنان

  • آزادی عمل به کارکنان در انجام امور قسمت خود: منظور از آزادی عمل، فکر کردن و عمل نمودن در مورد حیطه کاری خود می باشد. در این صورت کارکنان احساس رضایت می کنند و از انجام کار خود ابراز خشنودی می نمایند.

ایجاد شفافیت به واسطه ی ایجاد فضای گفت و گو  و افزایش دانش  و آگاهی های همکاران:

چرا کارکنان در سازمان به بی تفاوتی می رسند و بی انگیزه می شوند

کارکنان سازمانهای یادگیرنده به دنبال کسب بهترین ها (از جهات مختلف) هستند. برای به دست آوردن بهترین ها باید دائماً آموخت و آموخته ها را انتقال داد. این کار را همه کارکنان از مدیر ارشد تا کارکنان ساده سازمان به نسبت نیاز شغلی باید انجام دهند. ایجاد فضای گفت و گو امکان آموزش مستمر را به  سازمان می دهد و  قدرت سازمان را افزایش می دهد و سرعت حرکت را برای رسیدن به هدف، بیشتر می کند. در سازمانهای یادگیرنده، به دلیل افزایش توانایی فکری کارکنان، آموزش روش های جدید، عدم وجود سرزنش، استقبال از ایده های جدید، کاهش شدید تنبیه ها، تقویت رضایت مندی کارکنان، تقسیم قدرت در بین کارکنان و ... کارکنان از کار خود لذت می بدند و دائماً در حال پویایی هستند . در چنین سازمانی به هیچ وجه بی تفاوتی به وجود نمی آید. در سازمانهای یادگیرنده، نوآوری و خلاقیت بسیار بالا است. هر چه شفافیت و گفت و گو و تعامل با کیفیت تر و بیشتر صورت گیرد، موجب ایجاد تغییر در افراد می شود. که نتیجه آن بوجود آمدن افرادی خلاق و فعال می باشد و باعث پیشرفت سازمان می گردد. برای ایجاد سازمانی یادگیرنده، ضمن تلاش برای ایجاد این رویه و گسترش فرهنگ گفت و گو و پرسشگری، باید مدیران بر این عقیده باشند که هزینه پرسشگری و گفت و گو و ایجاد شفافیت با ارتقاء دانش و افزایش سطح تخصصی افراد جبران خواهد شد. در حقیقت با بسط فرهنگ گفت و گو و پرسشگری، فرآیند یادگیری و افزایش سطح دانش کارکنان محقق شده، سود نهایی سازمان که همان ارائه خدمات با کیفیت تر به همکاران صف،دانش آموزان و اولیائ ایشان خواهد بود، بیشتر خواهد شد. از دیگر فواید ترویج فرهنگ گفت و گو، آشنایی کارکنان با مشکلات و در نتیجه ایجاد تفکر نقاد، پویایی بلند مدت در سازمان، خلاقیت، نوآوری و همچنین باعث عدم مقاومت کارکنان در برابر تحولات و تغییرات سازمان و... است. چرا با این همه پرسش و طرح مساله روزانه از سوی  معلمان و دانش آموزان و صاحب نظران در "صدای معلم" به عنوان  یگانه رسانه ی مستقل، شفاف و غیرسیاسی و غیردولتی حوزه آموزش و پرورش از روابط عمومی‌ها یا اداره‌های مختلف ستادی کمتر پاسخی می شنویم؟!

  • شایسته سالاری: شایسته سالاری را می توان انتخاب بهترین ها در مناسب ترین جایگاه تعریف کرد. امروزه سازمانها برای رسیدن به سطح مطلوب خود، نیاز به به کار گیری انسانهایی با خصوصیات و شایستگی ها بالا دارند. مطمئناً هیچ کسی یافت نخواهد شد که خواهان شایسته سالاری نباشد. یعنی شایسته خواهی در همه وجود دارد. اما هر کس، صفت "شایسته" را به نوعی تعریف می کند. در این میان سازمان باید با معیارهای منطقی و علمی به دنبال شایسته شناسی و بعد شایسته گماری و برای آینده شایسته پروری نماید.

  • مشارکت کارکنان در تصمیمات سازمان: یکی دیگر از روشهای کنترل و از بین رفتن بی تفاوتی، تقسیم قدرت و اجازه دادن به کارکنان برای تصمیم گیری بر اساس سطح مسئولیت آنها می باشد که موجب همکاری و مشارکت کارکنان در پیش بردن سازمان، به سمت اهداف خود می شود‌. درصورت مشارکت کارکنان در تصمیم گیری اختلاف در نظرات و تعیین الویت ها از بین می رود و موجب نزدیکتر شدن نظرات مدیران و کارکنان می شود. مشارکت در تصمیم گیری باعث می شود که استرس ناشی از انتظارات مبهم و دائماً در حال تغییر مدیریت کاهش یابد، انگیزه برای انجام کار درست افزایش پیدا کند، کمیت و کیفیت در عملکرد کارکنان بیشتر شود و ارزیابی عملکرد کارکنان با صحت بیشتری انجام شود.

برای گذر از مدیریت سنتی و حفظ بقاء سازمان، مدیران در روشهای مدیریتی خود باید تغییرات عمیق و اساسی ایجاد نمایند. تغییر در نگرش به نیروی انسانی می تواند نتیجه خوبی برای مدیران حاصل نماید. تمام مسائل مورد بحث در هر سازمانی به نوعی به نیروی انسانی بر می گردد. نگاه به نیروی انسانی به عنوان سرمایه انسانی از موفقیت های سازمان است و آموزش و پرورش به عنوان نهادی که از جهت کمی و کیفی سرمایه های انسانی ارزشمندی در اختیار دارد،در صورت مدیریت درست این سرمایه ها، موجب پیشرفت سازمان و سرآمدی آن خواهد شد.

در مجموع به دو نکته بیش از سایر موضوعات باید توجه نمود :

  اول اینکه بیشترین نشانه ها به سمت مدیران می باشد و دوم اینکه محور اصلی انسان و مدیریت بر این سرمایه است. به عبارتی مدیران وقتی می توانند به موفقیت دست یابند که ابتدا به نیروی انسانی خود توجه کنند بعد به کار.


ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

چرا کارکنان در سازمان به بی تفاوتی می رسند و بی انگیزه می شوند

چهارشنبه, 03 ارديبهشت 1399 15:25 خوانده شده: 409 دفعه چاپ

نظرات بینندگان  

پاسخ + +15 -7 --
الف.منفرد 1399/02/03 - 19:45
دکتر،مثل همیشه عالی همونطور که صحبت میکنی،نگارش و نوشتنت هم پر مایه و سرشار از تلنگره،واقعا جای نخبگانی چون شما در صدر باید باشه اما اینجوری باصراحت و دانش میگی و مینویسی،چپ و راست زیرآبت رو میزنند و خرابت میکنند آدمای بی مایه اما دمت گرم وقتی تایید صلاحیت شدی از طرف شورای نگهبان ادمای عقده ای و تنگ نظری که از آغاز ورودت به اداره کل شهرستان ها خارتو چشای تنگشون بودی نقاب از چهره اشون افتاد،حقا که جات همون مشاور اجرایی مدیرکل بود،اما نمیدونم چی شد یهویی ؟!!!!!!!!
پاسخ + +1 -16 --
فرهنگی 1399/02/04 - 09:52
با سلام
جناب آقای پورسلیمان، لطفا تائید کنید.(تمام متن عینا از وبلاگ خودشان می باشد https://b2n.ir/449070)

محمدرضا شهریاری -->> اولین فرهنگی فارغ التحصیل شده در رشته "شناخت اندیشه های امام خمینی (ره)"در مقطع کارشناسی ارشد

--> مدیر انجمن های بسیج هنرمندان استان تهران

دلیل اصلی اینکه رغبت و علاقه و شوق خدمت از خیلی از کارمندان از بین رفته ، این موضوع می باشد که مثلا بین یک نفر که عمری گذاشته و در رشته ای با فایده برای جامعه (دکتری عمران ) مو سفید کرده است و بین یک نفر که در رشته ای تحصیل کرده که اصلا مبنا و موضوعیت آن مشخص نیست و جالب تر آنکه خواستار اعمال آن در حکم حقوقی و استفاده از مزایای مالی آن دارد.پس چه فرقی است بین این دو نفر ؟ همه افراد باید در جایگاهی متناسب با تخصص و شایستگی بکار گرفته شوند و از مزایای آن نیز بهره مند گردند. حال جایگاه رشته تخصصی جنابعالی کجاست؟ چه فایده ای برای مملکت دارد؟ در آموزش کودکان این سرزمین با مفاهیم علمی ، رونق اقتصادی مملکت ؟ یا هر فاییده دیگر. منتظر شنیدن پاسخ نویسنده متن می باشم. با تشکر
پاسخ + 0 0 --
پروانه تقی زاده 1399/02/04 - 23:34
جناب پورسلیمان با سلام،این کامنت جهت دار چه ارتباطی به مطلب قابل تامل دکتر شهریاری داره؟!این فردی که حتی شهامت این رو نداره که در ارتباط با مطلبی که نقد داره یک مقاله مستقل بنویسه و رو میاره به چرک نویسی!!انصافاً دکتر شهریاری عزیز ما بدلیل صراحت گفتار و قلم شیوا و صریحی که دارند همواره مورد حسادت تنگ نظران بوده اند...امثال این فرد حقیر که شهامت بیان نظر با نام حقیقی خودش رو نداره نمیتوانند آفتاب را پنهان کنند و دریان به دهان افراد تنگ نظر و تخریب کننده شخصیت نجس نمیشه...
پاسخ + 0 0 --
پروانه تقی زاده 1399/02/04 - 23:41
اتفاقاً من پیشنهاد میکنم سوابق مدنی و اجتماعی و فرهنگی دکتر شهریاری استخراج شود در یکربع قرن فعالیت مفید و مستمر و پیوسته ی ایشان که آزادگی خودشان را به هیچ گروه و باند و جناحی نفروخته اند و هرکس به اندازه ی ایشان در حوزه های مختلف اجتماعی فرهنگی(سازمان های مردم نهاد،فرهنگ و هنر،شورای اجرایی جمعیت هلال احمر و...و...)د رسطح استان در میان فرهنگیان داشت،با شهامت بیاید با ایشان به مناظره در ارتباط با موضوعات مورد اعتراض خودش بنشیند!!ایشان دانشجوی دکترای عرفان هستند و شما که عمران تحصیل کرده اید بیایید در یک فضای شفاف در ارتباط با موضوع این نوشتار شفاف مناظره کنید نه اینکه در تاریکی یک سنگی بزنید و فرار کنید بی هویت و بی شناسنامه!!امثال شما زمانی که دکتر شهریاری ها قربانی امیال نفسانی و تسویه حساب های امثال رزاقی و نوچه هاش شدند کجا بوده اید؟!
پاسخ + 0 0 --
پروانه تقی زاده 1399/02/04 - 23:45
در زمان آقای رزاقی رئیس کنونی انجمن اولیاء و مربیان شهرستان های استان تهران که از مطالب انتقادی دکتر شهریاری به نحوه اداره انجمن های اولیاء و مربیان به ستوه آمده بودند حدود یک سال اضافه کار دکتر شهریاری را قطع کردند!!بعد شما می فرمایید که ایشان دنبال مسائل مادی بوده اند؟!!
پاسخ + 0 0 --
پروانه تقی زاده 1399/02/04 - 23:50
مشروعیت مدنی ایشان در انتخابات آخرین مجمع عمومی کشوری سازمان معلمان کشور که با بیش از 120 رأی که عمدتاً آرای همکاران نواحی یک و دو شهرری بوده است را چگونه نادیده می گیرید؟!4دوره انتخاب بعنوان نماینده سازمان های مردم نهاد شهرری با اعتماد و وثوق سازمان های مردم نهاد شهرستان ری را چگونه نادیده می گیرید؟!انتخاب ایشان از سوی هنرمندان شهرری بعنوان یکی از جند نفر منتخب بعنوان امنای فرهنگ و هنر شهرری را چگونه نادیده می گیرید؟! انتخاب سه دوره متوالی4ساله بعنوان عضو منتخب شورای اجرایی جمعیت هلال احمر شهرستان ری از سوی داوطلبان هلال احمر شهرستان ری را نادیده می گیرید و اینگونه عقده گشایی می کنید؟!!
پاسخ + 0 0 --
پروانه تقی زاده 1399/02/04 - 23:52
الحق و الانصاف که درست گفته شده که قطاری که حرکت میکنه سنگ میخوره!!چند نفر در میان مسوولین آموزش و پرورش اندیشه یا قلم دکتر شهریاری را دارند که مطلب بنویند و ساختار های پوسیده را به نقد بکشند؟!
پاسخ + 0 0 --
پروانه تقی زاده 1399/02/04 - 23:54
اگر ایشان میخواستند از اینگونه مواردی که شما اشاره نموده اید بهره برداری کنند چرا و واقعاً چرا برخی مارقین که همواره در صف اول نماز جماعت اداره کل می نشینند منتسب به جریانات تند و افراطی هستند که علی رغم تغییر دولت به لطف امثال رزاقی در مجموعه اداره کل ماندگار شدند،همواره علیه ایشان پرونده سازی کرده اند و مطالب صدای معلم را در پرونده ایشان قرار می داده اند؟!
پاسخ + 0 0 --
زهرا عابدینی 1399/02/05 - 10:36
این فرد بی هویت و تنگ نظری که با مشروعیت مدنی دکتر شهریاری کوچکترین آشنایی ندارد و از بالاترین رایی که ایشان در آخرین مجمع عمومی کشوری سازمان معلمان در تیرماه98 کسب نمودند آگاهی ندارد و قرار داشتن ایشان در جایگاه های متعدد مدنی و غیر دولتی بواسطه ی اعتماد و آرای مدنی را نمی شناسد بهتر است ابتدا به سوابق و مشروعیت مدنی این کنشگر مدنی مستقل نگاه بیاندازد و د رحد و قواره ی خودش و مرتبط با مطلب نظر دهد،و جای آن داشت این نظر غیر مرتبط با مطلب با ذکاوت و تیزبینی هموار ه صدای معلم عزیز اساساً منعکس نشود تا امثال این فرد حقیر ناشناس بیاموزند که در ارتباط با مطلب هر نقد و نظری دارند بیان کنند...
پاسخ + 0 0 --
میثم موحدی فرد 1399/02/05 - 11:57
از صدای معلم بابت انعکاس این مطلب ارزشمند سپاسگزارم بعنوان یک فرهنگی دغدغه مند و نکته ی جالبتر اینکه کسی بعنوان فارغ التحصیل عمران در یکی از نظرات تنها کاری که کرده تخریب بوده گئیا از عمران به جای آبادانی فقط تخریب را آموخته پس امثال این افراد که حتی با الفبای رشته ی تحصیلی خودشان هم آشنایی ندارند چرا باید در آموزش و پرورش در تصمیم سازی ها و تصمیم گیری ها حضور داشته باشند اتفاقا این سیستم آموزش و پرورش نیاز به معرفت و شناخت داره و رشته ی عرفان سرمنشا آن عشق و معرفت و شناخته که در این سیستم عریض و ظویل گم شده...
پاسخ + 0 0 --
شاطرامان 1399/02/05 - 14:19
این آدرسی که درج شده مراجعه کردم اما وبلاگ ایشان نبود،اتفاقا خیلی مایلم با مطالب دکتر شهریاری در وبلاگشان بیشتر آشنا بشم،ایشان همانند خود جناب پورسلیمان از معدود همکاران صریح و آزاده و دست به قلم هستند و با الفبای حقوق شهروندی و روح پرسشگری و تفکر نقاد آشنایی دارند،کاش جناب صیدلو که فبل از مدیرکلی از آزادگانی همچون ایشان حمایت می کردند الان هم حمایت میکردند و برای افراد آزاد اندیش و خلاقی مثل دکتر شهریاری فرصت حضور بر مسند مدیریت یکی از نواحی شهرری را فراهم می نمودند؛خدائیش ایشان از برخی از معاونین اداره کل همانند معاون پژوهش و بسیاری از روسای مناطق یک سر و گردن بالاتر هستند!!هرکس قبول نداره یک مناظره ترتیب بده تا همگان متوجه سطح توانمندی و دانش و آگاهی ایشان بشوند...یا علی
پاسخ + 0 0 --
شاطرامان 1399/02/05 - 14:19
این آدرسی که درج شده مراجعه کردم اما وبلاگ ایشان نبود،اتفاقا خیلی مایلم با مطالب دکتر شهریاری در وبلاگشان بیشتر آشنا بشم،ایشان همانند خود جناب پورسلیمان از معدود همکاران صریح و آزاده و دست به قلم هستند و با الفبای حقوق شهروندی و روح پرسشگری و تفکر نقاد آشنایی دارند،کاش جناب صیدلو که فبل از مدیرکلی از آزادگانی همچون ایشان حمایت می کردند الان هم حمایت میکردند و برای افراد آزاد اندیش و خلاقی مثل دکتر شهریاری فرصت حضور بر مسند مدیریت یکی از نواحی شهرری را فراهم می نمودند؛خدائیش ایشان از برخی از معاونین اداره کل همانند معاون پژوهش و بسیاری از روسای مناطق یک سر و گردن بالاتر هستند!!هرکس قبول نداره یک مناظره ترتیب بده تا همگان متوجه سطح توانمندی و دانش و آگاهی ایشان بشوند...یا علی
پاسخ + +12 -2 --
مسعود پ 1399/02/04 - 19:51
به مطالب خیلی خوبی اشاره شده و همه سازمان ها باید به نظر اعضا در حدود قانون اهمیت بدن .اینموجب پیشرفت سازمان میشه
پاسخ + +9 0 --
سینا پارسیان 1399/02/06 - 10:54
رسانه و ابزار آن نقش مهمی در رشد جامعه دارد، زیرا بسیاری از امور و ارزیابی عملکرد مسئولین، توسط رسانه ابلاغ می‌شود.مسئول کسی است که مورد سوال قرار می‌گیرد و باید پاسخگوی سوالات مردم باشد و عدم پاسخگویی مسئولین را می‌توان نشانه‌ی ضعف دانست که البته نیاز است مسئولین جهت رفع شبهات انتقادات یا شرح واقعیت پاسخگو مردم باشند.انسان یک فرد جایز الخطاست که باید در رفع خطای خود اقدام کند و رسانه‌ها وظیفه‌ی نقد خطا دارند که این نقد موجب برطرف کردن خطای مسئولین و در نهایت به حل مشکلات جامعه منتهی خواهد شد.
پاسخ + +8 0 --
علیرضا 1399/02/07 - 20:08
آقای شهریاری ازنیروهای فعال و اهل فکر شاغل دراداره کل است و ای کاش در این دوران از قابلیت های ایشان استفاده می شد .
پاسخ + 0 0 --
غلامحسین نژاد 1399/02/08 - 04:15
برادر بزرگوار دکتر شهریاری برخلاف امثال سعیدشهریاری ها که دو رو و متزور هستند،همواره صادق و صریح و اهل قلم و صاحب نظر هستند و متاسفانه مدیران در سیستم آموزش و پرورش معمولاً تمایل به استفاده از نیروهای خنثی و منقاد دارند همانند خروسی که ترجیح می دهد به جای خروس تعدادی مرغ در کنار خود داشته باشد و تمایلی به حضور خروس دیگر در کنار خود ندارد...شما روسای ادارات اداره کل و یا مناطق رو بررسی کنید متوجه می شوید که چی عرض میکنم...حتی برخی معاونین اداره کل همچون معاوونت پژوهش و ...را ببینید و سطحشون رو با افراد صاحب قلم و صاحب نظر مقایسه کنید...خروجی این سیستم همان رکود و ایستایی است...ضمنا جالبه در سیستم آموزش و پرورش به ناف هر ننه قمری که تابحال آزمون دکتری و مصاحبه دکتری رو قبول نشده دکتر دکتر می بندید بعد در استفاده از واژه دکتر برای دکتر شهریاری امساک می کنید!!هرکسی را که بعنوان دکتر در اداره کل یا سطح استان قبول دارین پیشنهاد میکنم یک مناظره شفاف و رو در رو با دکتر شهریاری در ارتباط با نقد وضعیت موجود و نیل به وضعیت مطلوب داشته باشند تا پرده برون افتد و...

نظر شما

صدای معلم، صدای شما

با ارائه نظرات، فرهنگ گفت‌وگو و تفکر نقادی را نهادینه کنیم.




نظرسنجی

میزان توجه به " منشور حقوق شهروندی " در وزارت محسن حاجی میرزایی را چگونه ارزیابی می کنید ؟

دیدگــاه

تبلیغات در صدای معلم

درخواست همیاری صدای معلم

شبکه مطالعات سیاست گذاری عمومی

کالای ورزشی معلم

تلگرام صدای معلم

صدای معلم پایگاه خبری تحلیلی معلمان ایران

تلگرام صدای معلم

Sport

 سامانه فیش حقوقی معلمان

سامانه فیش حقوقی معلمان بازنشسته

سامانه مراکز رفاهی

تبلیغات در صدای معلم

تمام حقوق مادی و معنوی این سایت متعلق به صدای معلم بوده و استفاده از مطالب با ذکر منبع بلا مانع است.
طراحی و تولید: رامندسرور